Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από 2015

Μικρές παραμυθίες

Εικόνα
Κατακόρυφη  κοντυλιά ανάμεσα στον αέρα και το απύθμενο βάθος. Με κύματα και αφρούς ολόγυρα. Άλογα αφηνιασμένα  καλπάζουν με ήχους πολέμου. Φωνές και ιαχές, γαλέρες του τρόμου, βαρβάρων ορδές. Επίπεδα με πράσινες κουβέρτες στρωμένες. Το κάστρο, λιμάνι των ερωτημάτων στον χρόνο των έντονων αντιθέσεων. Το μαύρο ως παιδί αφημένο απόλυτα και το κόκκινο στα ήθη και τα πάθη του. Αλήθεια, αν έσπαγε; Θα βυθιζόμασταν αμέσως στον υγρό τάφο. Κι αν μας κατασπάραζε; Τότε στο στόμα το γαλάζιο θα ξεπλέναμε τα ανομήματά μας. Στροφάδες, των αισθήσεων ζάλη. Ποιος μοναχός δεν άγιασε με τις σκέψεις σου; Ποιος άνεμος δεν σε άγγιξε; Ποια νύχτα του χειμώνα  νύχτωσε χωρίς καντήλια; Και το σύννεφο πόσες φορές δεν σε έπλυνε; Δεν γέμισε τα πηγάδια σου; Δεν έφερε ξεκούραση στο θάνατο; Στροφάδες του νου, του ονείρου, της αγάπης απόλυτη αφιέρωση.


Δ. Γ. Μαγριπλής: Μια κριτική ανάγνωση στο βιβλίο του Διονύση Σέρρα, «Οι κήποι της Απόδρασης. Ποιήματα 1992 – 2007», Γαβριηλίδης, Αθήνα 2007, σσ. 100, ISBN: 978-960-336-243-2 (το βιβλίο κοσμούν δύο χαρακτικά έργα της Άριας Κομιανού).

Εικόνα
Για τον   Διονύση Σέρρα έχουν γραφτεί αρκετές κριτικές[1], που νομίζω ότι καταγράφουν και αναλύουν φιλολογικά το έργο του. Φυσικά στέκονται, όπως συνηθίζεται άλλωστε στους φιλολογικούς κύκλους, σε ζητήματα γραφής, επιρροές, επιδράσεις και εντάξεις του ποιητή σε ευρύτερους κύκλους. Και εδώ δεν χωρεί αμφιβολία. Άλλωστε και ο ίδιος ο ποιητής μαρτυρά(με τις αφιερώσεις του ), επιδράσεις από τον Δ. Σολωμό, τον Α. Κάλβο, τον Ο. Ελύτη και τον Ο. Σαίξπηρ, με μότο του οποίου ξεκινά αυτή την περιπλάνηση της γραφής του σε ένα κόσμο που με άφησε άφωνο. Φυσικά αρκετοί συνταξιδιώτες  σε αυτό το ιδιαίτερο μονοπάτι της ποίησης τον συντροφεύουν: ο Π. Καποδίστριας, ο Σ. Καψάσκης, ο Σ. Καβαδίας, ο Δ. Βλάχος, ο Δ. Μουσμούτης, ο  Μ. Χατζιδάκις, η ζωγράφος Κ. Χαριάτη – Σισμάνη, η χαράκτρια Άρια Κομιανού, ο ζωγράφος Δ. Παπαδάτος και αρκετοί ανώνυμοι, μα  επώνυμοι για την καρδιά  του, με εξέχουσα την σκιά της  μητέρας του. Ο ποιητής : «Σχεδόν απρόσμενα γεννήθηκε / σε νύχτα Διχασμού / και με πνοές της αντοχής …

Σοῦ στέλ­νω γράμ­μα νὰ ξέ­ρεις τὴν τύ­χη μου

Εικόνα
Του Δημήτρη Γ. Μαγριπλή


ΑΘΟΜΑΙ ΔΙΠΛΑ στὴν τρύ­πα στὸν τοῖ­χο καὶ κοι­τά­ζω τὸ δρό­μο. Δὲν ὑ­πάρ­χει κα­νείς. Ἔ­φυ­γαν ὅ­λοι. Ἄλ­λος γιὰ τὰ ξέ­να, ἄλ­λος γιὰ πάν­τα, οἱ πε­ρισ­σό­τε­ροι ἁ­πλὰ μέ­χρι νὰ ἡ­συ­χά­σει ἡ κα­τά­στα­ση. Ἐ­γὼ τὸ ἀρ­νή­θη­κα. Ἀ­κό­μη καὶ ὅ­ταν ἦρ­θαν νὰ μοῦ ποῦν γιὰ­ ἐκ­κέ­νω­ση. Ἐ­δῶ θὰ μεί­νω, ἀ­πάν­τη­σα καὶ ζή­τη­σα σφαῖ­ρες. Ἄ­φη­σαν μπό­λι­κες.        Θὰ σοῦ χρεια­στοῦν, εἶ­παν καὶ ἀ­νέ­βη­καν στὴν κα­ρό­τσα τοῦ ἀ­γρο­τι­κοῦ.        Τοὺς εἶ­δα ποὺ ἔ­στρι­βαν τὴν γω­νί­α. Ἀ­πὸ τό­τε ἔ­χω νὰ μι­λή­σω σὲ φί­λο. Ἀ­κού­ω φω­νὲς μὰ δὲν ξε­χω­ρί­ζω τί λέ­νε. Νο­μί­ζω μὲ ἀ­πο­κα­λοῦν τρο­μο­κρά­τη. Δὲν εἶ­μαι σί­γου­ρος, μὰ τὸ ὕ­φος τοῦ λό­γου τους δεί­χνει πὼς στὰ χέ­ρια τους θὰ κα­τα­λή­ξω ἀ­κέ­φα­λο σῶ­μα. Δὲν τὸ ρι­σκά­ρω νὰ ἀ­πο­κρι­θῶ. Τοὺς στέλ­νω κά­πο­τε κα­νέ­να βό­λι. Ἔ­τσι γιὰ νὰ ἀ­να­γνω­ρί­σω τὴν θέ­ση τους. Εἶ­ναι παν­τοῦ. Τὶς προ­άλ­λες ἕ­να μαῦ­ρο ἁ­μά­ξι πέ­ρα­σε μὲ ἰ­λιγ­γι­ώ­δη τα­χύ­τη­τα ἔ­ξω ἀ­πὸ τὸ σπί­τι. Ὅ­πλι­σα μὰ δὲν πρό­λα­βα νὰ ρί­ξω. …
Εικόνα
Χρώμα και λόγος
Αγγελική Κοκονάκη: Προσκυνηματική έξοδος. Δημήτρης Γ. Μαγριπλής: Στα τέταρτα του χρόνου

Δημήτρης Γ. Μαγριπλής
ζωγραφική: Αγγελική Κοκονάκη

Σταμούλης Αντ., 2010
96 σελ.
ISBN 978-960-6887-33-8


Η συνεργασία με ένα εικαστικό αποτέλεσε για μένα μια πρόκληση, όχι μόνο για το τελικό αποτέλεσμα, μα για τη διαδρομή και την επικοινωνία με ένα μονοπάτι της ανθρώπινης φαντασίας που δύσκολα θα έλεγα το κατέχω και φυσικά το κρίνω. Η επικοινωνιακή δυνατότητα όμως, που μας έδωσε η έκδοση της πρώτης λογοτεχνικής μου απόπειρας, με οδήγησε να καταλήξω ότι είτε μέσα από το χρώμα, είτε μέσα από τον ποιητικό ή λογοτεχνικό λόγο γενικότερα, μπορούμε, όπως τονίζει και η Αγγελική Κοκονάκη, να μιλήσουμε για κάτι που φαντάζει ορθολογικά αδύνατο. Πόσο μάλλον όταν ο όποιος βιωματικός δρόμος, μέσα από την τέχνη, καταλήγει σε συγγενικές ονειρικές προτυπώσεις. Τότε επέρχεται η έκπληξη. 


Έτσι το «Στα τέταρτα του χρόνου», μια αυτοτελή ποιητική απόπειρα, εντάσσεται στην «Προσκυνηματική έξοδο» της φίλης ζωγράφου.…

Δ. Γ. Μαγριπλής: Συνομιλώντας με τον ποιητή και διηγηματογράφο Αλέξανδρο Βαναργιώτη, με αφορμή το βιβλίο του: «Η θεωρία των Χαρταετών», Παράξενες μέρες, 2013, σσ 148, ISBN: 618-80905-0-4

Εικόνα
Τον Αλέξανδρο Βαναργιώτη πρωτοσυνάντησα  λογοτεχνικά, στο αφιέρωμα του περιοδικού «Πλανόδιον», για τον Πατρινό ποιητή Χρήστο Λάσκαρη . Έκτοτε τον παρακολουθούσα σε αρκετά επώνυμα λογοτεχνικά περιοδικά, είτε στην έντυπή τους μορφή, είτε στην ψηφιακή - διαδικτυακή τους έκδοση, που τελευταία τείνει να τα αντικαταστήσει. Στον κόσμο αυτό, της διαδικτυακής  πραγματικότητας, μας δόθηκε και η ευκαιρία μιας πιο στενής επαφής. Όπως ήταν φυσικό, η κοινή αγάπη για την συγγραφή αλλά και ιδιαίτερα για την κλειστή φόρμα, μας οδήγησε στην αμοιβαία ενημέρωση για τους κόπους μας. Έφτασαν λοιπόν με το ταχυδρομείο δύο καλαίσθητα βιβλία.Τα «Διηγήματα για το τέλος της μέρας», από τις  εκδόσεις «λογείον»(2009) και  η  «Η θεωρία των χαρταετών», από τις εκδόσεις «Παράξενες μέρες» (2013). Αρχικά τα ξεφύλλισα και διέκρινα μεράκι τυπογραφικό αλλά και διάθεση από την μεριά των εκδοτών. Αυτό με χαροποίησε και αισθάνθηκα αισιοδοξία. Τίποτα  δεν χάθηκε. Η  ποιότητα – κόντρα στα συμφέροντα και την απάτη των ημερών (σ…

Κώστας Ζαφείρης, «Κόντρα Γέφυρα και άλλα διηγήματα», άλφα πι, Χίος 2015, σσ. 183 (εικονογράφηση Κώστας Δαμπολιάς).

Εικόνα
Κριτική ανάγνωση:   Δ. Γ. Μαγριπλής




Συνήθως οι συμβουλές για ένα καλό βιβλίο αρχίζουν όταν τα σχολεία κλείνουν. Οι  «ειδικοί» προτείνουν κάποιους τίτλους που φυσικά δεν ξεστρατίζουν από τον κύκλο των γνωστών εκδοτικών οίκων. Όταν το καλοκαίρι για τους αδειούχους τελειώνει, πολλά από τα βιβλία αυτά γυρίζουν σπίτι πασπαλισμένα  με αλάτι και άμμο, συνήθως με κατεστραμμένο εξώφυλλο και επιπλέον χωρίς να έχουν καν ανοιχτεί. Το σπάνιο είναι να γυρίσει κανείς με ένα ολοκαίνουργιο βιβλίο και μάλιστα απόκτημα  από το συμπαθητικό βιβλιοπωλείο της μικρής ή μεγάλης λουτρόπολης. Αυτό το βιβλίο θα το διαβάσει. Είναι σίγουρο. Μέσα στις σελίδες του κρύβει όνειρα καλοκαιρινής νύχτας,  ανάσες καυτές, παιχνίδια στην άμμο και ευωδιές γιασεμιού. Θα έλεγα είναι το πολυτιμότερο αναμνηστικό αλλά και το καλύτερο δώρο για όσους αγαπάμε. Επιπλέον
η πολιτιστική γεωγραφία είναι αυτή που  χαρακτηρίζει τον τόπο αλλά  και τον καταγράφει  στην συλλογική μνήμη.  Σημαντικό κομμάτι του πολιτισμού είναι ο γραπτός λόγος και…

Αβίαστα στη Φιλαδέλφεια

Εικόνα
Του Δημήτρη Γ. Μαγριπλή


- Τι ομάδα είσαι;

- ΑΕΚ είπα, αβίαστα. Πάντα μου την έσπαγε να είμαι με τους πολλούς. Όλη η τάξη Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός. Ανήκω πλέον σε μια τιμημένη μειονότητα. Το κουδούνι χτυπά και κατεβαίνουμε στο προαύλιο. Οι μισοί από την μεριά του τοίχου και οι άλλοι τέρμα στον πλάτανο. Για μπάλα ένα καπάκι από πορτοκαλάδα. Με παρότρυνση του προπονητή, που μελετά συστήματα στα σχετικά κόμιξ, τρέχουμε όλοι, ακόμη και ο τερματοφύλακας, σε σχήμα πυραμίδας στο αντίπαλο τέρμα. Άμα βρίσκεις το καπάκι το κλοτσάς προς τα μπρος και πιθανολογείς γκολ. Συνήθως με βάση την δυναμικότητα της ομάδας γράφεις σκορ: 10 – 2 ή 5 – 0. Είναι μια ανακοίνωση που αρέσει και όσες σφαλιάρες και αν πέφτουν στο τέλος, κανείς δεν σε πείθει ότι έχασες. Όλοι κερδισμένοι και η μπάλα πατημένη κάπου στην πίσω αυλή ή πάνω στα κεραμίδια, στο σπιτάκι της καθαρίστριας. Φυσικά στο επόμενο διάλειμμα στηνόμαστε μπροστά από το κυλικείο και περιμένουμε τον τυχερό.

- Το θες το καπάκι; Ρωτάμε με ευγένεια. Αν δεν το…

Δ. Μαγριπλής : Ανάμεσα στο όνειρο και την πραγματικότητα

Εικόνα
Του Γιώργου  Κόνδη, Διδάκτορος της Κοινωνιολογίας – συγγραφέα «Δέκα Μικρές Εικονογραφημένες Ιστορίες, Ευθύνη, Αθήνα 2012»



Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Δημήτρης Μαγριπλής επισκέπτεται τις σελίδες των «Αργολικών». Δεν είναι επίσης η πρώτη φορά που μας χαρίζει μέσα από τις ιστορίες του εικόνες που μας ταξιδεύουν ανάμεσα σε δυο κόσμους : ανάμεσα στο βίωμα και το φαντασιακό, ανάμεσα στο όνειρο και την πραγματικότητα. Είναι το ταξίδι που προτιμά περισσότερο και, καλοσυνάτος από τη φύση του, μας ζητά να διαβούμε τα όρια των δυο κόσμων παρέα. Ο Δ.Μαγριπλής έχει αποφασίσει εδώ και πολύ καιρό να στήσει το παρατηρητήριό του στην επαρχία, σ’ένα ήσυχο μέρος που επιτρέπει, μακριά από το θόρυβο της πόλης, να ξαναζήσει κανείς τα παραμύθια της παιδικής του ηλικίας και να πλάσει καινούρια χωρίς να ξεκόβει από την πρότερη εμπειρία, την κοινωνική, εκείνη της αστικής γειτονιάς που κάποτε, πριν την εγκαταλείψει, πρόσφερε χώρο και χρόνο μέσα από τις μυρωδιές των γιασεμιών, τις ομιλίες των γειτόνων και τα παιχ…

Καφές σκέτος

Εικόνα
Του Δημήτρη Γ. Μαγριπλή





Έβγαλε το μπρίκι του καφέ από την φωτιά, τον σέρβιρε τελετουργικά στο φλιτζάνι και κάθισε στo μπαλκόνι  να απολαύσει το ρόφημα.
 Κάθε μεσημέρι, μετά το γεύμα,  ακολουθούσε με στρατιωτική ακρίβεια η τελετή του καφέ. Τον χειμώνα δίπλα στο τζάκι και όταν έφτιαχνε ο καιρός στο μπροστινό μπαλκόνι. Από εκεί κοιτούσε τον κεντρικό δρόμο. Έτσι έλεγχε αδιάκριτα τα νέα που περιδιάβαιναν αναγκαστικά μπροστά από το σπίτι του.
 Εκείνη τη μέρα τον περίμενε μια έκπληξη. Κόσμος πολύς, σε στοίχιση διαδήλωσης, σαν να βάλθηκε όλο το χωριό να παρελάσει μπροστά από το ραχάτι του Σωτήρη. Τα έχασε και, έντονα κοινωνικός καθώς ήταν πάντοτε, κατέβηκε να ανταμώσει το πλήθος. Ήταν πρώτη του Μάη και όσο κι αν βρισκόμασταν στο νέο μεσαίωνα της παγκοσμιοποίησης, ο Σωτήρης, παλιός αριστερός, υπέθεσε σε ανάσταση του ταξικού φρονήματος. Άλλωστε ήταν ακόμη σαρακοστή και τα γεγονότα έχουν μια ιδιαίτερη μεταφυσική τάση, ίσως λόγω των ημερών. Σε αυτό τον διαβεβαίωσε και ο Παναγιώτης, παλιός σύντροφος …

Παραμονές του πολέμου

Εικόνα
Του Δημήτρη Γ. Μαγριπλή




Στον τόπο που διάλεξα να ζω κατοικούν και άλλοι δέκα νοματαίοι. Σπάνια θα βρεθεί και κανένας άλλος και μόνο στις γιορτές και στις εθνικές επετείους θα ξεστρατίσουν από την εθνική οδό κάποιοι περαστικοί, περίεργοι. Άντε να κάτσουν στο κεντρικό καφενείο, αυτό με τις πλαστικές κουρτίνες και τα καθίσματα από μπαμπού, για ένα καφέ και την σπεσιαλιτέ του τόπου. Γιαούρτι με μέλι. Όποτε συμβαίνει αυτό μαζευόμαστε όλοι για να παρατηρήσουμε από κοντά τις ζωντανές εικόνες της τηλεόρασης που μας επισκέπτονται. Για μας όλοι είναι διάσημοι και χαιρόμαστε που μας κάνουν την τιμή και έρχονται να μας δουν. Αισθανόμαστε σπουδαίοι και επιπλέον κάτι σπάει από τη μονοτονία της καθημερινότητάς μας. Ξεφεύγουμε έστω και προσωρινά από την τραγωδία να τσακωνόμαστε μεταξύ μας. Κάθε επίσκεψη ξένου λειτουργεί θεάρεστα στην ψυχολογία μας. Ακόμα και στα χέρια να  πιαστείς με τον γείτονα, εγκαταλείπεις το δίκιο σου και με κινήσεις όλο ευγένεια προσγειώνεις το μπουκάλι της μπύρας στο τραπεζάκι …

Επιτέλους βρεθήκαμε

Εικόνα
Του Δημήτρη Μαγριπλή

μνήμη Γιάννη Βουλδή


Πάλι πήγε να μου σβήσει. Μόλις έφτασα στην Πάτρα, σε κάθε φανάρι πετάριζε και έδειχνε πως ο κινητήρας δεν είχε δύναμη. «Να προλάβω να φτάσω», μονολόγησα και πάτησα γκάζι. Μύρισε παντού βενζίνη. Άκαυτη. Άνοιξα το παράθυρο και από τον καθρέφτη είδα  μαύρο καπνό να βγαίνει από την εξάτμιση.
«Αυτό είναι, τώρα θα με αφήσει στη μέση του δρόμου». Έπιασα αριστερά και το πάρκαρα δίπλα στην στάση. «Ας με γράψουν». Κλείδωσα και περπάτησα βιάστηκα μέχρι την είσοδο. Έψαξα τις ανακοινώσεις στον τοίχο. Εδώ είναι. Ώρα; Είχα προλάβει. Μετά δύο χρόνια. Ένα ραντεβού που συνέχεια το αναβάλαμε. Την τελευταία στιγμή κάτι πήγαινε στραβά και η υπόσχεση για αντάμωμα έμενε άκυρη. «Την επόμενη», έλεγα με ενθουσιασμό και η απάντηση ήταν πάντοτε «ναι».
Τι να προλάβεις όμως. Όλα γύρω μας αλλάζουν με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Τα φύλλα πέφτουν, το βουνό βάζει και βγάζει τον κάτασπρο σκούφο του, οι κουτσουπιές μέσα στην πόλη μπουμπούκιασαν και ύστερα πάλι, θα γίνουν σκιές…