Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από 2013

Η καλή φίλη δημοσιογράφος και μεταφράστρια Ρίτσα Κρούπη, σχολιάζει τις "ΚΡΥΦΕΣ ΕΝΟΧΕΣ"

Δέκα μικρές ιστορίες για "παιδιά" που δεν εφησυχάζουν

Εικόνα
"να αλλάξουμε τον κόσμο;...αρχίζουμε λοιπόν από το εγώ στα όνειρά μας"



Πρωτοδημοσιεύτηκε στο φύλλο της εφημ. Αυγής 19/7/13 http://www.avgi.gr
Της Πόλυς Κρημνιώτη

Ινδιάνοι, παιδιά που παίζουν μπίλιες ή άλλα που βαφτίζουν τις κούκλες τους, ακόμα και μικρές χελώνες, που χάνονται στα βάθη της θάλασσας, συνθέτουν τον κόσμο που περιγράφει ή, αν θέλετε, νοσταλγεί ο Δημήτρης Μαγριπλής στις "Δέκα Μικρές Εικονογραφημένες Ιστορίες" του (εκδ. Νέος Αστρολάβος-Ευθύνη, εικονογράφηση Παντελής Σταματέλος), ένα λιλιπούτειο βιβλίο με διηγήματα βγαλμένα από τον μαγικό κόσμο της παιδικότητας και ποτισμένα από την σήμερον της αγριότητας. Ένα λιλιπούτειο βιβλίο με διηγήματα βγαλμένα από τον μαγικό κόσμο της παιδικότητας και ποτισμένα από την σήμερον της αγριότητας. Γραμμένες τα τελευταία δύο χρόνια, οι ιστορίες βρέθηκαν στη σκιά κάποιων καθαρά πολιτικών διηγημάτων, που γράφονταν την ίδια περίοδο και θα εκδοθούν στα τέλη του χρόνου. Αυτές οι μικρές ιστορίες είναι "η έκφραση του νόστου τ…

“Κρυφές Ενοχές” -μια συνομιλία

Εικόνα
"Μια συνομιλία με τον συγγραφέα Κώστα Ζαφείρη, καλό φίλο και παλιό συμφοιτητή, για τις Κρυφές ενοχές μας και όχι μόνο..."



Πρωτοδημοσιεύτηκε στο ιστολόγιο του Ερυθρού Καγκουρό -Red Kangaroo's 
http://redkangaroo.wordpress.com/

Δημήτρη Γ.  Μαγριπλή
“Κρυφές Ενοχές” – Διηγήματα
Εκδόσεις  Επί-γνωση Αντ. Σταμούλης
Θεσσαλονίκη 2011

Με το Δημήτρη το Μαγριπλή μας συνδέουν φραπέδες στου Λουμπαρδιάρη, το Κουκάκι του 1984, η «Φοντάνα» και το «Αρχοντικό», η Πάντειος, οι παρατάξεις και οι οργανώσεις… χαθήκαμε για χρόνια και βρεθήκαμε «απροσδόκητα» στη διαδικτυακή γειτονιά. Εξακολουθώ να τον λέω Δημητράκη κι εκείνος «Σπίθα»… σα ν’ αρνιόμαστε να «σοβαρευτούμε επιτέλους».

Οι Κρυφές Ενοχές είναι το τελευταίο του βιβλίο με 16 διηγήματα, που τα διαβάζεις όπως πίνεις ένα ποτήρι κρύο νερό, ή, ακόμα καλύτερα, ένα ποτηράκι μπρούσκο από το Νότο της Ελλάδας.

Είχαμε μια ενδιαφέρουσα νομίζω συνομιλία για το βιβλίο και σας τη μεταφέρουμε…


Διαβάζοντας τις ιστορίες στις «Κρυφές Ενοχές» ανιχνεύει κανείς μια …

Ελένη Κοφτερού, βιβλιοκριτική: Δ. Γ. Μαγριπλή, «Δέκα μικρές εικονογραφημένες ιστορίες», Νέος Αστρολάβος / Ευθύνη, Αθήνα 2012)

Εικόνα
ΚΡΙΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΔΗΜΟΣΙΕΥΜΕΝΗ ΣΤΟ ΔΙΑΣΤΙΧΟ http://www.diastixo.gr



Πολλές συζητήσεις έχουν γίνει και πολλά έχουν γραφτεί για το τι και το πώς της συγγραφής. Η επικρατούσα άποψη ότι στη λογοτεχνία δεν έχει και τόση σημασία τι γράφει κανείς αλλά πώς το γράφει, έχει ανατραπεί (ευτυχώς) από πολλούς νέους συγγραφείς χωρίς καμία έκπτωση στο πώς. Με τι καταπιάνεται ένας συγγραφέας, τι κατοικεί μέσα του, τι τον κεντρίζει και γεννά την αδήριτη ανάγκη να το μοιραστεί με τους αναγνώστες;

Στο τελευταίο βιβλίο του, με τίτλο Δέκα μικρές εικονογραφημένες ιστορίες, ο Δημήτρης Μαγριπλής έχει πετύχει με γοητευτικό για τον αναγνώστη τρόπο το τι και το πώς της γραφής. «Ζωγραφίζει» με λιτό ύφος τις ιστορίες του και μας τις προσφέρει κυριολεκτικά εικονογραφημένες με τη συνδρομή του Παντελή Σταματέλου, δίνοντας μια ιδιαίτερη εικαστική διάσταση στο βιβλίο, μια χρωματιστή δυνατή ανάσα, συναπάντημα λυγμικού αναστεναγμού με γνήσιο επιφώνημα χαράς.

Και οι δέκα ιστορίες διαδραματίζονται στους τόπους της ψυχής (πριν αποτυ…

Τρία Χαϊκού

Εικόνα
Σκυλί μαρτυρά
της φύσης την έξαψη
ειδήσεις βροχής

Κραυγή ως ρωγμή
το φως στον ορίζοντα
την αναγγέλλει

Διαρρηγνύοντας
το απόλυτο σκότος
ποτίζει τη γη

Από το βιβλίο "Χρώμα και λόγος"   (Αγγελική Ε. Κοκονάκη  -  Δημήτριος Γ. Μαγριπλής) ΕΠΙ-ΓΝΩΣΗ.  Εκδόσεις Αντ. Σταμούλη. 2010.

Ηλίας Κεφάλας, βιβλιοκριτική: Δ. Γ. Μαγριπλής, «Δέκα μικρές εικονογραφημένες ιστορίες», Νέος Αστρολάβος / Ευθύνη, Αθήνα 2012)

Εικόνα
Νέα Ευθύνη, τευχ. 17, Μάιος – Ιούνιος 2013, σ. 334-5



Δέκα αφηγήσεις μικρού μήκους, εναλλασσόμενες με δέκα ομόθεμες και ομόθυμες ζωγραφιές του Παντελή Σταματέλου, απαρτίζουν το νέο βιβλίο του Δημητρίου Μαγριπλή. Ο συγγραφέας δεν μπαίνει για πρώτη φορά στον λογοτεχνικό χώρο. Έχουν προηγηθεί δύο συλλογές διηγημάτων, μία συλλογή ποιημάτων, μία μελέτη κοινωνιολογικής καταγραφής της εποχής του Βυζαντίου και αρκετές επιμέλειες επιστημονικών εκδόσεων επί θεμάτων πνευματικού προβληματισμού. 
Στο νέο του βιβλίο ο Δημήτριος Μαγριπλής με προδημοσιευμένα και μη διηγήματα προτείνει ένα σύνολο ιστοριών μικρής φόρμας στη θεματική των οποίων κυριαρχεί η αίσθηση της αόριστης έλλειψης, η απουσία του εν τι, η ροή του χρόνου και η εκδημία. Η αναζήτηση του χαμένου, η αναβίωση του ονείρου, η κρούση του παράλογου, η συνειδητοποίηση της απώλειας κλπ έρχονται να συνδράμουν στην αναγνώριση προσώπων και πραγμάτων της καθημερινότητάς μας, να μας συνδέσουν με τις διαφυγές του ονείρου, να μας υποδείξουν ότι ανήκουμε …

Δημήτρης Γ. Μαγριπλής: ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ (Συμμετοχή στο Μαραθώνιο ποίησης 2012)

Εικόνα
Ο ποιητής  φωνή απόκοσμη  δανείζεται το χρόνο μας και μαρτυρεί:
"Ανάμεσα στ΄άστρα άφησα πάθος και νου να φύγουν μαζί. Τους φώναξα: γυρίστε πίσω... και στη συνάντηση νοιώσαμε πάλι το βάρος της γης".

πρωτοδημοσιεύτηκε στα Παραθέματα Λόγου http://www.parathemata.com

Κι όμως κάτι μας έλειπε

Εικόνα
Του Δημήτρη Γ. Μαγριπλή

"Για να ξαναθυμηθούμε τις "ΚΡΥΦΕΣ ΕΝΟΧΕΣ" και να μπούμε στο πνεύμα της
Αναστάσεως που πλησιάζει"





Από πρωίας χτυπούσαν χαρμόσυνα οι καμπάνες. Κόσμος πήγαινε - κόσμος
ερχόταν με κάθε λογής μέσον. Η πλατεία γεμάτη . Μια αγωνία στα πρόσωπα
όλων πρόδιδε το νέο.
Ο νέος μητροπολίτης θα έφτανε από στιγμή σε στιγμή στην πόλη μας. Και
όντως,γύρω στις δέκα, με ένα ψιλόβροχο και τον ήλιο να κρύβεται, δύο
λιμουζίνες κατάμαυρες σταμάτησαν την πορεία αρκετών άλλων κρατικών
αυτοκινήτων που περικύκλωσαν το σιντριβάνι της κώμης.
Η αλήθεια είναι πως, όσο κι αν είχαμε προετοιμαστεί, μας έπιασε η
άφιξη εξαπίνης. Η μικρή ομάδα με τους φουστανελοφόρους ντόπιους λίγο
έλειψε να αποδώσει τιμές από το μπουγατσάδικο της γωνίας. Ευτυχώς ο
τελετάρχης, ο καθ' όλα σεβαστός κύριος Ερίφης, με τον γνώριμο
ευγενέστατο τρόπο του τους ειδοποίησε.
- Ξυπνάτε, ορέ ζαγάρια, ακούστηκε βροντερά και ευθύς βρέθηκαν
παρακείμενοι του καταστόλιστου εκλεγέντος.
Έτσι με μπαταριές από καριοφίλια προγονικά…

Φράουλες στο Σύνταγμα

Εικόνα
Του Δημήτρη Γ. Μαγριπλή



Με πήρε τηλέφωνο νωρίς το απόγευμα.

-Πάμε πλατεία;

Δεν δίστασα ούτε στιγμή. Ήθελα να την δω. Ετοιμάστηκα και πήρα ότι μπορούσα. Κατέβηκα τρέχοντας τις σκάλες αλλά το μπλόκο με περίμενε στην είσοδο.

-Κυρία Μαργαρίτα, έχεις δίκιο, είπα με αποφασιστικότητα. Εδώ  και τώρα. Να!, έκανα και τις έδωσα το βιβλιάριο στα χέρια.

-Τι είναι αυτό;, μου φώναξε, δεν είμαι  ΙΚΑ.

-Θα σε ξεπληρώσω μέχρι αύριο, κράτα το σαν ενέχυρο.

 Έφυγα σίφουνας για το περίπτερο. Δεν  είχα ούτε τσιγάρο.

-Πέτρο το ξέρω, είπα με αληθινή συντριβή.  Αυτός με κοίταξε στα μάτια και κάτι ψιθύρισε. Είχα τόσο αγχωθεί που δεν κατάλαβα.

-Αύριο, αύριο στο υπόσχομαι. Πήρα το πακέτο και άφησα την ταυτότητα.

-Τι κάνεις ρε; , πας καλά.

-Για να δεις ότι δεν σου λέω ψέματα. Μέχρι αύριο.

Ψάχτηκα στις τσέπες. Ούτε ένα νόμισμα. Πεινούσα. Μπήκα στο φούρνο. Άφησα και το τελευταίο έγγραφο – ένα διαβατήριο που έβγαλα το καλοκαίρι , αχρησιμοποίητο-  και πήρα μια τυρόπιττα και ένα γάλα. Αισθάνθηκα πασάκος και ρούφηξα με βουλιμί…

Μετά το κούρεμα έρχεται η φάπα

Εικόνα
Του Δημήτρη Γ. Μαγριπλή

"πάντα η επιστροφή από τον κουρέα είχε και την ανάλογη καρπαζιά της"





Από μικρός είχα αντιπάθεια στο κούρεμα. Αυτό ξεκίνησε με την πρώτη τάξη του δημοτικού. Όσο κι αν προσπάθησε η μάνα μου να το παρακάμψει, η διαταγή ήταν ρητή. «Με την ψιλή». Τι να κάνουμε λοιπόν, επήγαμε στον μπαρμπέρη της γειτονιάς. Έκλεισα τα μάτια και άκουγα το μονότονο ήχο της μηχανής. Όπως στο γήπεδο, ένοιωθα να ανοίγουν διάδρομοι στην επιφάνειά μου. Μετά από λίγο κάποιες λεπτομέρειες και να σου έτοιμος. Με την έξοδο γύρισα και  αποχαιρέτησα τα μαλλάκια μου.   Τα έβλεπα να πέφτουν στον κάδο. Ήταν  σαν την βιβλική περικοπή. Έχασα την δύναμή μου. Άσε που κρύωνα κιόλας.
- Ιδέα σου είναι, μου εξήγησε η μητέρα μου  και με πέρασε στο απέναντι ζαχαροπλαστείο για προφιτερόλ. Τα καλύτερα γλυκά στο Κουκάκι.
Την επομένη σηκώθηκα πρωί. Με την τσίμπλα στο μάτι και γκρίνια πολλή, φόρεσα την μπλε μακριά ποδιά, με τον άσπρο γιακά. Μου έριξε λίγο νερό στον γλόμπο και κίνησα για το σχολείο…

Δημήτρης Γ. Μαγριπλής: Επικαιρογράφημα

Εικόνα
Ο χαρταετός αφημένος στο δένδρο ονείρου πτώση Πώς να ανέβω εκεί πάνω; Πώς να σώσω την πτήση; Τα παιδικά μου χρόνια ξεθωριάζουν στο φως κι εγώ; σαν μαύρο της βροχής σύννεφο, ρέω στη γη.
πρωτοδημοσιεύτηκε στα Παραθέματα Λόγου http://www.parathemata.com                                               (Συμμετοχή στο Μαραθώνιο ποίησης 2013)

Τα κρυστάλλινα ποτήρια

Εικόνα
Του Δημήτρη Γ. Μαγριπλή



Μπήκε το χάραμα. Πρώτος πάνω σε ένα άσπρο άλογο.
Πίσω του σε παράταξη ολόκληρο τάγμα.
Οι Γερμανοί είχαν φύγει την νύχτα και σίγουρα θα είχαν παγιδέψει το χώρο. Έπρεπε να βιαστούν. Μεθοδικά αλλά σύντομα κατάφεραν να σώσουν τα κτήρια. Οι αποθήκες στο Χασάνι έμειναν ανέπαφες.
Ακούστηκαν γέλια και οι φωνές ύψωσαν την ένταση.
Ο καπετάν Φώτης δεν περπατούσε. Πετούσε. Όλο το πρόσωπο όπως στη μέθη.
- Ξέρεις τι σημαίνει να ζεις το όνειρο;  
Ο κομματικός επιτετραμμένος τον ενστερνίστηκε. Τα παλικάρια έπρεπε να ξεκουραστούν. Άνοιξαν όλα τα κτήρια εκτός από το τελευταίο. Γι’ αυτό έπρεπε να υπάρχει διαταγή από το κόμμα. Βρήκαν τρόφιμα, ρούχα, σκεπάσματα, παπούτσια, πράματα γενικά που όπως έλειπαν χρόνια. Μια νέα εποχή. Χωρίς κατακτητές και κατακτημένους.
- Για φαντάσου, είπε ο Γιάννος, θα ζήσουμε.
- Ναι, του απάντησε ο καπετάνιος. Θα γίνω Δάσκαλος, συνέχισε και ένα φως τον έλουσε ολόκληρο.
- Εγώ θα κάνω πολλά παιδιά καπετάνιε. Να τα βλέπω να τρώνε και να χαίρουμαι.
- Θα έχετε…

Θα νικήσουμε….

Εικόνα
Του Δημήτρη Γ. Μαγριπλή

Πρώτη δημοσίευση



  Πρώτη μέρα του χρόνου ξύπνησα με την αγωνία αν ήρθε. Κατέβηκα τις σκάλες  και τουρτουρίζοντας προσπάθησα να ανάψω το τζάκι. Κοίταξα γύρω. Όλα ήταν όπως την προηγούμενη. Τίποτα δεν έδειχνε παρουσία.
«Κρίμα», είπα, «πάλι θα παίξω σε θέατρο». Τα παιδιά κατέβηκαν, πήγαν και άνοιξαν τα δώρα. Με τα πρώτα χαμόγελα ησύχασα. Ο μύθος παραμένει ακέραιος.
«Κατασκευές και παραμύθια…». Η γυναίκα μου μού έκλεισε το μάτι. ‘Όλο το ψέμα σε πλήρη  εξέλιξη. Πόσο δίκιο έχει ο γείτονας. Με σθένος κατήργησε όλο τον κύκλο. Ο χρόνος γι’ αυτόν είναι μια ευθεία γραμμή. Χωρίς στάλα γιορτής και κουράγιου. Ωμή  αλήθεια. Γεννιέσαι και πορεύεσαι. Ανθός και ύστερα καρπός. Ωριμάζεις και κάποτε έρχεται η απόλυτη πτώση. Πέφτεις κάτω και ανακυκλώνεσαι σε μια άνυνδρη γη. Ασπρόμαυρη εικόνα, όπως και η μέρα. Άρχισε πάλι να ψιχαλίζει.
«Πάμε μια βόλτα;»
Ντυθήκαμε, μπήκαμε στο αμάξι και  φύγαμε.  Η πόλη κοιμόταν ακόμη.
«Να πούμε ένα γεια στους φίλους μας;»
Αντίρρηση καμία.
   Ανεβήκαμε τα σκαλ…

Περικλής Σφυρίδης, «Το πάρτι και άλλα διηγήματα»

Εικόνα
Eκδόσεις Εστία



Κριτική ανάγνωση
Δημήτρης Γ. Μαγριπλής


Ο Περικλής Σφυρίδης είναι από τους ποιοτικούς εκπροσώπους της κλειστής φόρμας. Βιωματικός συγγραφέας, πολυγραφότατος[1], αφηγείται με τιμιότητα στιγμές της προσωπικής του διαδρομής. Όπως μαρτυρά ο ίδιος, τα θέματά του είναι προϊόντα έντονης συγκίνησης και σε απόλυτο μέτρο δεν τα επιλέγει. Αυτά  επιλέγουν αυτόν.[2] Σε γενικές γραμμές, το κυρίαρχο στη πεζογραφία του είναι ο έρωτας και ο θάνατος.[3]  Φυσικά πίσω από τις δύο πυρηνικές, στον ατομικό ψυχισμό έννοιες, περισώνεται και αναπαρίσταται αλληγορικά, μια ολόκληρη εποχή. Ένα κομμάτι του χρόνου, όπως το έζησε και το κατανόησε, μέσα από αλλαγές, σχέσεις και περιπέτειες, δικές του και των γύρω του. Τα παραπάνω γίνονται αισθητά και στο τελευταίο βιβλίο του.
Πρόκειται για δώδεκα ολοκληρωμένες μικρές ιστορίες, που με ρεαλιστική γραφή και άριστη χρήση της γλώσσας, καταγράφουν σημαντικά γεγονότα, φωτογραφίες ζωής. Δεν είναι όμως σημειώσεις ενός προσωπικού ημερολογίου. Αντιθέτως …

Πρόδρομος Χ. Μάρκογλου, «Τα σύννεφα ταξιδεύουν τη νύχτα»

Εικόνα
 Eκδόσεις Νεφέλη, Αθήνα 2011



Κριτική ανάγνωση 
Δημήτρης Γ. Μαγριπλής

Ο Π. Χ. Μάρκογλου ανήκει στην ομάδα των λογοτεχνών που ακόμη υπηρετούν το ωραίο. Ποιητής και πεζογράφος διαφημίζει, στην πολιτιστική γεωγραφία, την πόλη του την Καβάλα. Σε αυτήν και γενικότερα στην βόρειο Ελλάδα, εντοπίζονται ο χώρος και ο χρόνος των διηγημάτων του. Τα καπνεργοστάσια, γειτονιές και δρόμοι, η ύπαιθρος, η θέα της θάλασσας, οι λόφοι, όλα δοσμένα με μια απόλυτα εικαστική γραφή που αποκαλύπτουν και την παράλληλη ενασχόληση του ποιητή με την ζωγραφική τέχνη. Φυσικά ο λόγος του σκληρός και πένθιμος σαν ένα τοπίο του βορρά, που τα σύννεφα αφήνουν μικρές ανάπαυλες στις  ηλιαχτίδες, να σκίζουν το σκοτεινό τοπίο. Ένα τοπίο σε χρόνια δύσκολα, με μνήμες έντονες από την κατοχή και τον εμφύλιο, τη Δικτατορία και την μεταπολίτευση, μέχρι την πτώση του Τείχους του Βερολίνου.  Εδώ εντοπίζονται οι μνήμες, συνθέτοντας πέντε μεγάλα διηγήματα ή καλύτερα «μικρά μυθιστορήματα»  - νουβέλες, που χαρακτηρίζουν άλλωστε το έργο του…

Σκέψεις για την γραφή του Δημήτρη Πετσετίδη, με την ευκαιρία της ανάγνωσης του βιβλίου του: «Λυσσασμένες Αλεπούδες»

Εικόνα
Εκδόσεις Κέδρος, Αθήνα, 2008



Για τον Δημήτρη Πετσετίδη έχουν γραφτεί πολλά και θα γραφτούν ακόμη και άλλα. Ενδεικτική είναι η ιστοσελίδα του συγγραφέα (http://www.petsetidis.gr/index.php), όπου φιλοξενεί πλήθος επώνυμων κριτικών για κάθε βιβλίο και γενικότερα για το έργο του. Τι θα μπορούσε να προσθέσει κανείς;
 Να επιβεβαιώσει ότι πρόκειται για κορυφαίο διηγηματογράφο. Έναν εραστή του είδους, που αφιέρωσε χρόνο πολύτιμο στην υπηρεσία των ελληνικών γραμμάτων και απέδωσε με τον πιο περίτεχνο τρόπο εικόνες, στιγμές, συναισθήματα που ο χρόνος χάρισε απλόχερα στο ταλέντο του.
 Να διαπιστώσει ότι η γραφή του είναι ανατρεπτική. Δηλαδή πρόκειται για μια παιγνιώδη διάθεση που ξεδιπλώνεται με βάση ένα κεντρικό θέμα, ικανό να σε συναρπάσει από την πρώτη σειρά. Αντιθέτως της όποιας προσδοκίας στο τέλος πάντα εκπλήσσεσαι.
 Να κρίνει ότι το σύνολο του έργου του πρόκειται για μια λογοτεχνική καταγραφή της περιόδου 1940 - 50. Αυτό το καταφέρνει αποφεύγοντας τις κακοτοπιές της μετατροπής τη…

Τόλης Νικηφόρου, «Ο δρόμος για την Ουρανούπολη» και άλλα διηγήματα

Εικόνα
Εκδόσεις Νεφέλη, Αθήνα 2008 (σχεδιασμός εξωφύλλου: Δημήτρης Στεβής ).


 Για την κριτική ανάγνωση
Δημήτρης Γ. Μαγριπλής


Για τον Τόλη Νικηφόρου πολλά έχουν γραφτεί και ακόμη περισσότερα θα γραφτούν.*Συνολικά έχουν κυκλοφορήσει 26 βιβλία του, 14 ποιητικά(μαζί με την συγκεντρωτική έκδοση,Ο πλοηγός του απείρου, Νέα Πορεία, 2004) και 12 πεζογραφίας(3 μυθιστορήματα, 6 συλλογές διηγημάτων και 3 παραμύθια για μεγάλους). Το τελευταίο βιβλίο του «Ο δρόμος για την Ουρανούπολη», που εκδόθηκε από τον εκδοτικό οίκο  Νεφέλη, απέσπασε το κρατικό βραβείο διηγήματος για το 2009.
Φυσικά ως εραστής της κλειστής φόρμας το αγόρασα και το διάβασα, ή για να ακριβολογώ ξενύχτησα συνομιλώντας με τον ποιητή, που με περισσή αρχοντιά με ξενάγησε στον όμορφο κόσμο του. Και ενώ αρχικά πίστευα ότι άλλος ένας Θεσσαλονικιός ασχολείται με την όμορφη πόλη της Χαλκιδικής και τα φυσικά σύνορα μεταξύ κόσμου και μοναχικής πολιτείας, σύντομα κατάλαβα πως ο συγγραφέας μιλά για την δική του Ουρανούπολη, «…μια χώρα μυστική και δίχως …