Αναρτήσεις

Ο Δημήτρης Μαγριπλής συζητά με την εκδότρια, Αθηνά Σοκόλη, με την ευκαιρία των 50 χρόνων παρουσίας, των εκδόσεων «Σοκόλη», στο εκδοτικό γίγνεσθαι

Εικόνα
Με την Αθηνά Σοκόλη, γνωριστήκαμε το 2007 με την ευκαιρία της έκδοσης του πρώτου λογοτεχνικού μου βιβλίου, τα "Μαθήματα Κηπουρικής". Ο καρδιακός φίλος του πατέρα μου, κριτικός,  Αλέξανδρος Αργυρίου, ήταν η αιτία που απευθύνθηκα σε αυτόν τον ιστορικό οίκο. Φυσικά το αποτέλεσμα με έκανε χαρούμενο και έτσι ταξιδέψαμε με την Αθηνά σε μια υπόθεση κοινή...Θυμάμαι τις αντιρρήσεις της να  υπογράψω το βιβλίο  ως Φώτης Αδάμης, μα από τη μια η συστολή, ως πρωτοεμφανιζόμενος συγγραφέας, και από την άλλη η διάθεση να σώσω στην μνήμη, την παράνομη ταυτότητα του πατέρα μου Γιώργου Μαγριπλή στην κατοχή, επέμενα και έτσι κυκλοφόρησε τελικά. Από τότε μέχρι σήμερα η σχέση παραμένει ζεστή και φιλική και αρκετές φορές συζητάμε από καρδιάς για θέματα του βιβλίου  γενικά αλλά και του βιβλίου μου , που ταξιδεύει ακόμη χάρη στην αγάπη των φίλων. Εδώ σας παραθέτω μια τελευταία συζήτηση .... 

Δημήτρης Μαγριπλής:Μίλησέ μας για τον «εκδοτικό οίκο Σοκόλη», έναν από τους πιο ιστορικούς οίκους των Αθηνών.
Α…

Ο Γρηγόρης ο Ταχής

Εικόνα
Δημήτρης Γ. Μαγριπλής*


Εκείνο το πρωινό, κατά γενική ομολογία, όλα ήταν λαμπρά και ανοιξιάτικα. Πλούσιος καιρός, όπως έλεγε ο κυρ Μήτσος, ο γείτονας του Γρηγόρη. Η θάλασσαφαινόταν από ψηλάντυμένη στα πιο βαθιά μπλε χρώματά της. Οήλιος έπαιζε με τις σταγόνες τηςπρωινής δροσιάς λίγο προτού φύγουν στο ταξίδιτου αποχωρισμού τους από την απτή πραγματικότητα. Σε αυτό το παιχνίδι, ιδιαίτερα αυτή την εποχή, πάντοτε κερδισμένο βγαίνει το φως. Έτσι, όσο κι αν προσπαθούν να μεταμορφωθούν σε χρώματα οι δροσιές, εκτός από μια στιγμιαία μεταλλαγή τους σε ουράνιο τόξο δεν καταφέρνουν τίποτα παραπάνω. Με το που παίρνει λίγο ο χρόνος η ζέστη καταφέρνει να αναιρέσει τις ισορροπίες και το μασκάρεμα καταλήγει σε άτακτη υποχώρηση. Ως εκ τούτου επιστρέφει κανείς σύντομα στον πρωινό του καφέ. Οι εικόνες δίνουν την θέση τους στις σκέψεις και αυτές με την σειρά τους άλλοτε μας τυραννούν και άλλοτε μας ξεκουράζουν, φτιάχνοντας πάντα μια ξύλινη πανοπλία στα δικά μας μέτρα,με την οποία θα πορευθεί η διάθεσή μας τ…

Κα­θι­στι­κὴ δι­α­μαρ­τυ­ρί­α

Εικόνα
Δη­μή­τρης Μα­γρι­πλῆς

Τον Χρήστο τὸν ἔζωσαν τὰ φί­δια. Ἀ­πὸ τὴν ὥ­ρα ποὺ γύ­ρι­σε, ἔ­βλε­πε ἀρ­κε­τοὺς νὰ τρι­γυ­ρί­ζουν στὴ γει­το­νιά. Στὴν κυ­ρι­ο­λε­ξί­α ζοῦ­σε μιὰ πο­λυ­πο­λι­τι­σμι­κὴ πραγ­μα­τι­κό­τη­τα κά­τω ἀ­πὸ τὸ μπαλ­κό­νι του. Ἄ­σπροι, μαῦ­ροι, κί­τρι­νοι. Ἀ­κό­μη καὶ ἕ­ναν κόκ­κι­νο εἶ­δε, ἢ τοῦ φά­νη­κε, ἀ­φοῦ ἀ­πὸ τὸ πα­ρα­θυ­ρά­κι τοῦ φω­τα­γω­γοῦ, ποὺ ἔ­βλε­πε στὸν ἀ­κά­λυ­πτο, πρό­λα­βε νὰ δι­α­κρί­νει τὸ κού­ρε­μα ἑ­νὸς Μο­ϊ­κα­νοῦ. Ἀ­νη­σύ­χη­σε. Αὐ­τὸς δι­καί­ω­μα δὲν ἔ­δω­σε πο­τέ. Πάν­τα εὐ­γε­νι­κὸς μὲ ὅ­λους. Καὶ τὸ μυρ­μήγ­κι πρό­σε­χε μὴν τὸ πα­τή­σει. Πό­σο μᾶλ­λον τοὺς συ­ναν­θρώ­πους του. Ἁ­πλὰ δὲν ἤ­θε­λε πολ­λὰ πολ­λά. Οὔ­τε μὲ τὸν ἄλ­λο, οὔ­τε μὲ τοὺς ἄλ­λους. Ἔ­τσι, δὲν ἐ­νο­χλοῦ­σε, καὶ φυ­σι­κὰ δὲν ἐ­νο­χλεῖ­το ἀ­πὸ τί­πο­τα. Ἄλ­λω­στε, γιὰ τοὺς πολ­λοὺς ἦ­ταν ἀ­νύ­παρ­κτος.         Φο­ρο­λο­γι­κὰ ἄ­ερ­γος, ἀ­σφα­λι­στι­κὰ προ­στα­τευ­ό­με­νο μέ­λος τῆς γυ­ναί­κας του, τῆς Καλ­λι­ό­πης, κοι­νωνι­κὸ του­ρι­σμὸ τὸ κα­λο­καί­ρι, ἁ­μά­ξι εἰ­κο­σα­ε­τί…

Καβαλόττι και Ερεχθείου γωνία

Εικόνα
Γεννήθηκα και μεγάλωσα σε μια ανθρώπινη μεγάλη πόλη. Ο δρόμος που πρωτοαντίκρισατο φως ήταν πλησίον της Ακροπόλεως. Παντού έβλεπες ορτανσίες και γαρδένιες και ιδιαίτερα τους καλοκαιρινούς μήνες τυλιγόσουν από τις μυρωδιές του γιασεμιού, που επίμονα κανοναρχούσαν τον κόσμο της νύχτας. Και ήταν εκείνες οι νύχτες αεράτες και δροσερές, λες και ο χρόνος συνεργούσε μαζί σου στην πιο τρανή του απογείωση μετά από μια μέρα ζέστης και παιχνιδιού, που καταπονούσε την παιδική φαντασία. Όλα έμοιαζαν παραμυθένια. Παλιά νεοκλασικά και δρόμοι από χώμα. Αυλές πίσω από κάθε μικρή εστία και φωνούλες πολλές που ζύμωναν τη ζωή στη μεγάλη πόλη. Κυράδες και κύρηδες με διάθεση για δημιουργία, με τσέπες που είχαν το χώρο για καραμέλες και ζαχαρωτά. Ένα παγωτό και ο κόσμος όλος. Από κείνα που άφηναν το κόκκινο ή το κίτρινο γύρω από τα παιδικά χείλη και όλη η γλώσσα γινόταν όμορφη για ώρα πολλή, θυμίζοντας την απόλαυση του χρωματισμένου πάγου στο καλοκαιρινό λιοπύρι. Παιδάκια με κοντά παντελόνια μπουρνουζέ και …